Sur
la kovrilo: Johano
Paŭlo la Dua
-
LANDAJ REPREZENTANTOJ DE IKUE
ENKONDUKO
Karaj Legantoj!
La sezono de kongresoj estas jam ĉe la pordo, kaj do ni taksis oportune diskonigi la tekston de la ordinara parto de la S. Meso siatempe aprobitan de la kompetenta Kongregacio, tiel ke la dumkongresaj Diservoj povu okazi laŭ unueca formo.
Tio estu antaŭgustumaĵo de la tuta Meslibro, kiu ampleksos pli ol 600 grandformatajn paĝojn. Pri ĝi estas ankoraŭ solvendaj kelkaj teknikaj problemoj, inkluzive de la kosto.
Anstataŭ la kutiman “Bonan legadon”, akceptu ĉi-foje alian bondeziron: “Bonan uzadon!”
La Redakcio
RITARO DE LA MESO KUN POPOLO
Mallongigoj:
E. Episkopo
C. Celebranto
K. Kunveno
L. Lektoro
KOMENCA RITO
Kiam kolektiĝis la fideluloj, la celebranto kun la asistantoj iras al la altaro. Dum la eniro oni kantas konvenan kanton aŭ recitas el la meslibro la eniran antifonon.
La celebranto kun la asistantantoj reverencas kaj kisas respekte la altaron kaj, laŭ la oportuneco, ĝin incensas. Poste ĉiuj atingas la sidejon.
Post plenumo de la kanto, celebranto kaj fidelularo, starantaj, faras krucosignon, dum la sacerdoto, rigardante la popolon, diras:
C. En la nomo de la Patro kaj de la Filo, kaj de la Sankta Spirito.
K. Amen.
La celebranto kun etenditaj manoj salutas la kunvenintojn dirante:
C. La graco de nia Sinjoro Jesuo Kristo,
la amo de Dio Patro
kaj la komuneco de la Sankta Spirito
estu kun vi ĉiuj.
K. Kaj kun via spirito.
Aŭ:
C. La Sinjoro estu kun vi.
K. Kaj kun via spirito.
Aŭ:
C. Graco kaj paco al vi el Dio, nia Patro
kaj el Jesuo Kristo, nia Sinjoro.
K. Benata estu Dio, Patro de nia Sinjoro Jesuo Kristo.
Aŭ: K. Kaj kun via spirito.
La episkopo salutas per ĉi tiu esprimo:
E. Pacon al vi!
K. Kaj kun via spirito.
La celebranto, la diakono aŭ alia komisiita persono povas tre malmultvorte anonci al la fideluloj la tagan mesriton.
Sekvas pentesprimo:
C. Gefratoj, ni konfesu niajn pekojn,
por inde celebri sanktajn misterojn.
Paŭzo por mallonga konscienc-ekzameno.
Poste, ĉiuj kune konfesas laŭ unu el ĉi tiuj formuloj.
FORMULO A
C.K. Mi konfesas al Dio ĉiopova kaj al vi, gefratoj,
ke mi ege pekis per penso, parolo, faro kaj neglekto:
Oni brustofrapas dirante:
mia kulpo, mia kulpo, mia tre granda kulpo.
Oni daŭrigas:
Tial mi petas la beatan Marian ĉiam virgan,
ĉiujn Anĝelojn, la Sanktulojn kaj vin, gefratoj,
preĝi por mi al nia Sinjoro Dio.
Sekvas la absolvo fare de la celebranto:
C. Kompatu nin la ĉiopova Dio
kaj, pardoninte niajn pekojn, Li gvidu nin al la eterna vivo.
K. Amen
FORMULO B
Post la paŭzo por konscienc-ekzameno, la celebranto diras:
C. Kompatu nin, Sinjoro.
K. Ĉar ni pekis kontraŭ Vi.
C. Montru al ni, Sinjoro, vian indulgon.
K. Kaj donu al ni vian savon.
Sekvas la absolvo fare de la celebranto:
C. Kompatu nin la ĉiopova Dio
kaj, pardoninte niajn pekojn, Li gvidu nin al la eterna vivo.
K. Amen
FORMULO C
Post la paŭzo por konscienc-ekzameno, la celebranto diras:
C. Vi, kiu estis sendita sanigi la pentofarajn korojn:
Sinjoro, kompatu nin.
K. Sinjoro, kompatu nin.
C. Vi, kiu venis alvoki la pekulojn:
Kristo, kompatu nin.
K. Kristo, kompatu nin.
C. Vi, kiu sidas dekstre de la Patro kaj intervenas por ni:
Sinjoro, kompatu nin.
K. Sinjoro, kompatu nin.
Sekvas la absolvo fare de la celebranto:
C. Kompatu nin la ĉiopova Dio
kaj, pardoninte niajn pekojn, Li gvidu nin al la eterna vivo.
K. Amen.
l Sekvas la alvokoj al Kristo, se ili ne estis jam enkluzivitaj en iu pentesprimo.
C. Sinjoro, kompatu nin.
K. Sinjoro, kompatu nin.
C. Kristo, kompatu nin.
K. Kristo, kompatu nin.
C. Sinjoro, kompatu nin.
K. Sinjoro, kompatu nin.
Kiam ĝi estas preskribita, oni diras aŭ kantas la himnon:
C. Gloro al Dio en la altoj
C.K. kaj sur la tero paco al la homoj de lia bonvolo.
Ni laŭdas Vin,
ni benas Vin,
ni adoras Vin,
ni gloras Vin,
ni dankas al Vi pro via granda gloro,
Sinjoro Dio, ĉiela Rego,
Dio Patro ĉiopova,
Sinjoro, Filo ununaskita, Jesuo Kristo.
Sinjoro Dio, Ŝafido de Dio, Filo de l’ Patro;
kiu forigas la pekojn de l’ mondo, kompatu nin,
kiu forigas la pekojn de l’ mondo, akceptu nian petegon,
kiu sidas dekstre de l’ Patro, kompatu nin.
Ĉar Vi sola estas sankta, Vi sola Sinjoro,
Vi sola Plejaltulo,
Jesuo Kristo, kun la Sankta Spirito: en la gloro de Dio Patro. Amen.
Poste la celebranto, kunigante la manojn, diras:
C. Ni preĝu.
Ĉiuj pregas silente.
Poste la celebranto, kun etenditaj manoj, legas la kolekton, post kiu la fidelularo respondas:
K. Amen
LITURGIO DE LA VORTO
Tiam la celebranto aŭ la lektoro, ĉe ambono legas la unuan legaĵon, kiun oni aŭskultas sidante. Je la fino la lektoro aldonas:
L. Jen la parolo de Dio.
Kaj ĉiuj aklamas:
K. Al Dio estu danko.
Post tio havas lokon la responsoria psalmo, kantata aŭ recitata de la psalmisto aŭ kantoro. La kunveno ripetas ĝian refrenon. Se estas dua legaĵo, oni legas kaj konkludas kiel estis dirite pri la unua. Sekvas haleluja aŭ alia kanto. La celebranto povas meti incenson en la incensilon, kaj la diakono, kiu proklamos la Evangelion, petas mallaŭte de li:
L. Degnu, Sinjoro, min beni.
C. La Sinjoro estu en via koro kaj sur viaj lipoj, por ke vi inde kaj ĝuste anoncu lian Evangelion: en la nomo de la Patro kaj de la Filo + kaj de la Sankta Spirito.
L. Amen.
Se ne ĉeestas diakono, la celebranto mem, kliniĝe antaŭ la altaro, diras mallaŭte:
C. Purigu mian koron kaj miajn lipojn, ĉiopova Dio, por ke mi povu inde anonci vian sanktan Evangelion.
La diakono aŭ la celebranto iras al la ambono kun incenso kaj kandeloj por legi la Evangelion, kaj diras:
C. La Sinjoro estu kun vi.
K. Kaj kun via spirito.
C. El la Evangelio laŭ N.
Kaj la lektoro - diakono aŭ celebranto - krucosignas la libron kaj sin mem sur la frunto, lipoj kaj brusto.
K. Gloro estu al Vi, Sinjoro.
La lektoro konkludas la legaĵon dirante:
C. Jen la parolo de la Sinjoro.
K. Al Kristo estu laŭdo.
La leginto kisas la libron, dirante mallaŭte:
C. Per la evangeliaj vortoj estu forviŝitaj niaj pekoj.
Sekvas la homilio, farenda ĉiujn dimanĉojn kaj aliajn devigfestojn, kaj ĝin oni aŭskultas sidante.
Post tio, se la taga liturgio tion postulas, sekvas la kredkonfeso.
C. Mi kredas je unu Dio,
K. la Patro ĉiopova, Kreinto de la ĉielo kaj de la tero,
de ĉiuj aĵoj videblaj kaj nevideblaj.
Kaj je unu Sinjoro Jesuo Kristo,
ununaskita Filo de Dio,
kaj el la Patro generita antaŭ ĉiuj jarcentoj.
Dio el Dio, Lumo el Lumo,
Dio vera el Dio vera,
generita, ne kreita, samsubstanca kun la Patro:
per kiu ĉio estas farita.
Kiu por ni homoj kaj por nia savo
descendis de la ĉieloj.
Oni klinas la kapon, ĝis “fariĝis homo”
Kaj per la Sankta Spirito Li enkarniĝis
el Maria, la Virgulino, kaj fariĝis homo.
Krucumita por ni sub Poncio Pilato,
Li mortis kaj estis entombigita.
La trian tagon Li resurektis laŭ la Skriboj,
ascendis al la ĉielo kaj sidas dekstre de la Patro.
Kaj Li revenos kun gloro,
juĝi la vivantojn kaj la mortintojn,
kaj lia regno estos senfina.
Mi kredas je la Sankta Spirito, Sinjoro kaj Viviganto,
kiu devenas de la Patro kaj de la Filo.
kiu kun la Patro kaj la Filo same estas adorata kaj glorata;
kiu parolis per la profetoj.
Kaj je unu Eklezio: sankta, katolika kaj apostola.
Mi konfesas un bapton por la pardono de la pekoj.
Kaj mi atendas la revivigon de la mortintoj,
kaj la vivon en la estonta mondo. Amen.
Sekvas post tio la universala preĝo aŭ preĝo de la fidelularo.
EŬKARISTIA LITURGIO
Post la plenumo de la supre diritaj ritoj, komenciĝas la kanto de la ofertorio dum la asistantoj pretigas la korporalon, la purigan tukon, la kalikon kaj la meslibron. Estas konvene, ke la fideluloj partoprenu per oferdono, alportante panon kaj vinon, por la celebrado de la Eŭkaristio, aŭ aliajn donacojn, per kiuj oni povas helpi al la bezonoj de la Eklezio kaj de la malriĉuloj.
La celebranto, starante ĉe la altaro, ricevas la patenon kun pano, dum oni plenumas konvenan kanton, kaj levante ĝin iomete diras mallaŭte:
C. Benata estu, Sinjoro, Dio de la universo,
ĉar de via boneco ni ricevis la panon, kiun ni oferas al Vi,
frukton de la tero kaj de homa manlaboro,
kiu fariĝos por ni la pano de la vivo.
Post tio la celebranto metas la patenon kun pano sur la korporalon. Se oni ne kantas, la celebranto recitas laŭte la supran preĝon; la popolo respondas:
K. Estu Dio eterne benata.
La diakono, aŭ la celebranto, verŝas vinon en la kalikon kaj iom da akvo, kaj mallaŭte diras:
C. Per la mistero de ĉi tiuj akvo kaj vino
ni fariĝu partoprenantoj en la dieco de Tiu,
kiu volis preni sur sin nian homan naturon.
La celebranto ricevas la kalikon kaj levante ĝin iom, kiel li faris pri la pano, sammaniere li oferas ĝin dirante mallaŭte:
C. Benata estu, Sinjoro, Dio de la universo,
ĉar de via boneco ni ricevis la vinon, kiun ni oferas al Vi,
frukton de vito kaj de homa manlaboro,
kiu fariĝos por ni la spirita trinkaĵo.
La celebranto metas la kalikon sur la korporalon. Se oni ne kantas, la celebranto laŭte diras la supran preĝon kaj la popolo respondas:
K. Estu Dio eterne benata.
La celebranto kliniĝe diras mallaŭte:
C. Kun humilo kaj pento ni petas, Sinjoro, ke Vi akceptu nin,
kaj nia ofero tiel plenumiĝu antaŭ Vi hodiaŭ,
ke ĝi plaĉu al Vi, Sinjoro Dio.
Laŭ la rito oni povas incensadi oferojn kaj altaron; poste la diakono aŭ la asistanto incensas la celebranton kaj la popolon. Tiam, iom flanke de la altaro, la celebranto lavas siajn manojn dirante mallaŭte:
C. Forlavu, Sinjoro, mian kulpon kaj purigu min de mia peko.
Starante antaŭ la mezo de la altaro, la celebranto turniĝas al la popolo, etendas kaj rekunigas la manojn, dirante:
C. Preĝu, gefratoj, ke mia kaj via ofero
estu akceptinda ĉe Dio, la Patro ĉiopova.
K. La Sinjoro akceptu el viaj manoj ĉi tiun oferon
por laŭdo kaj gloro de sia nomo,
por utilo nia kaj de la tuta sankta Eklezio.
Etendante la manojn, la celebranto diras la oferan preĝon. Fine de ĉi tio la popolo aklamas:
K. Amen.
EŬKARISTIA PREĜO
La celebranto komencas la eŭkaristian preĝon etendante la manojn:
C. La Sinjoro estu kun vi!
K. Kaj kun via spirito.
Kaj levante la manojn, li daŭrigas:
C. Leviĝu viaj koroj!
K. Ni havas ilin ĉe la Sinjoro.
Denove etendante la manojn, la celebranto diras:
C. Ni danku al la Sinjoro, nia Dio!
K. Estas inde kaj juste.
Sekvas prefacio, kiun la celebranto diras kun etenditaj manoj Fine de ĉi tio, li kunigas la manojn, dirante kun la popolo:
C. K. Sankta, Sankta, Sankta
estas la Sinjoro, Dio de legiaroj.
Plenas de via gloro la ĉielo kaj la tero.
Hosana en la altoj!
Benata, kiu venas en la nomo de la Sinjoro.
Hosana en la altoj!
UNUA EŬKARISTIA PREĜO
AŬ ROMA KANONO
Kun etenditaj manoj la celebranto diras:
C. Plej indulgema Patro,
ni humile preĝas kaj petas Vin per Jesuo Kristo,
via Filo kaj nia Sinjoro,
La celebranto kunigas la manojn kaj diras:
ke Vi favore akceptu
Li krucosignas unufoje super la pano kaj la kaliko, dirante:
kaj benu + ĉi tiujn donojn, ĉi tiujn donacojn,
ĉi tiujn sanktajn, senmakulajn oferojn.
Kun etenditaj manoj la celebranto plu diras:
Ni konsekras ilin unue por via sankta katolika Eklezio,
kiun bonvolu pacigi, ŝirmi, unuigi kaj regi sur la tuta terglobo,
kune kun via servanto nia Papo N., kun nia Episkopo N.,
kaj kun ĉiuj fidelaj gardantoj de la katolika kaj apostola kredo.
Memorigo pri vivantoj
Memoru, Sinjoro, pri viaj servantoj kaj servantinoj N.
La celebranto kunigas la manojn kaj preĝas silente. Poste, kun etenditaj manoj li aldonas:
Memoru pri ĉiuj ĉeestantoj,
kies kredon kaj pian fervoron Vi konas.
Por ili ni prezentas, kaj ili ankaŭ dediĉas al Vi,
ĉi tiun laŭdoferon;
por si mem, por ĉiuj siaj familianoj,
por la savo de siaj animoj, por sia sekureco kaj bonfarto,
ili levas siajn preĝojn al Vi, eterna Dio viva kaj vera.
En unueco kun la tuta Eklezio,
en la solenoj ĉi sube cititaj oni aldonas la variantojn:
je Kristnaska tempo:
kaj en la celebro de tiu tre sankta tago (nokto),
en kiu Maria, la senmakula Virgulino,
donis la Savanton al ĉi tiu mondo,
je Epifanio
kaj en la celebro de tiu tre sankta tago,
en kiu via ununaskita Filo, eterne glora samkiel Vi,
aperis vere kaj videble en nia korpa karno,
ekde la antaŭtago de Pasko, ĝis la 2-a paska dimanĉo:
kaj en la celebro de tiu sankta tago (nokto)
de la resurekto de nia Sinjoro Jesuo Kristo en sia vera korpo,
je Ĉieleniro de l’ Sinjoro:
Kaj en la celebro de tiu tre sankta tago,
en kiu nia Sinjoro, via ununaskita Filo, levis ĝis altoj de via gloro
nian malfortan naturon kun Li unuigitan;
je Pentekosto:
kaj en la celebro de tiu tre sankta Pentekosta tago,
en kiu la Sankta Spirito aperis al la Apostoloj en multaj fajraj langoj,
l ni ankaŭ honore memoras antaŭ ĉio pri la glorriĉa Maria,
ĉiam virga patrino de nia Dio kaj Sinjoro Jesuo Kristo;
pri beata Jozefo, fianĉo de la sama Virgulino,
pri la beataj Apostoloj kaj Martiroj:
Petro kaj Paŭlo, Andreo,
Oni povas preterlasi la interkrampajn nomojn:
(Jakobo, Johano, Tomaso, Jakobo, Filipo, Bartolomeo, Mateo,
Simono kaj Tadeo, Lino, Kleto, Klemento, Siksto, Kornelio,
Cipriano, Laŭrenco, Krisogono, Johano kaj Paŭlo,
Kosmo kaj Damiano)
kaj ĉiuj Sanktuloj.
Pro iliaj meritoj kaj propetoj bonvolu doni al ni
helpon kaj protekton.
Per la sama Kristo, nia Sinjoro. Amen.
Kun etenditaj manoj
Akceptu bonvole, Sinjoro, ĉi tiun oferon,
kiun prezentas al Vi ni, via servantoj,
kaj ankaŭ via tuta familio:
je Pasko kaj Pentekosto oni aldonas:
ĝin ni oferas al Vi ankaŭ por tiuj,
kiujn Vi bonvolis regeneri per la akvo kaj per la Sankta Spirito,
pardonante ĉiujn iliajn pekojn;
l niajn tagojn regu en via paco;
savu nin de la eterna damno
kaj akceptu nin en la gregon de viaj elektitoj.
Per Kristo, nia Sinjoro. Amen.
Kun etenditaj manoj super la oferaĵoj:
Tiun oferon, Vi, Dio, bonvole igu en ĉio, ni petas,
benata, valora, valida, ĝusta kaj akceptinda,
por ke ĝi fariĝu por ni
la Korpo kaj la Sango de via plej amata Filo,
nia Sinjoro Jesuo Kristo.
La celebranto kunigas la manojn. En la sekvaj formuloj la vortoj de la Sinjoro estu prononcataj klarvoĉe, laŭ la postulo de ilia signifo.
Li, en la tago antaŭ sia pasiono,
La celebranto prenas la panon, kaj tenante ĝin iomete super la altaro, daŭrigas:
prenis la panon en siajn sanktajn kaj respektindajn manojn
li levas la okulojn
kaj levante la okulojn al la ĉielo,
al Vi, Dio, sia ĉiopova Patro,
dankante benis,
rompis kaj donis ĝin al siaj disĉiploj,
dirante:
kaj iomete li kliniĝas
Prenu kaj manĝu el ĝi vi ĉiuj:
ĉar tio estas mia korpo,
kiu por vi estos oferdonata.
La celebranto montras al la popolo la ĵus konsekritan Hostion; remetas ĝin sur la patenon kaj surgenue adoras. Poste li daŭrigas:
Simile post la vespermanĝo,
La celebranto prenas la kalikon, kaj tenante ĝin iomete super la altaro, aldonas:
Jesuo, prenante ankaŭ ĉi tiun gloran kalikon
en siajn sanktajn kaj respektindajn manojn,
kaj denove dankante al Vi,
benis ĝin kaj donis al siaj disĉiploj,
dirante:
Li iomete kliniĝas
Prenu kaj trinku el ĝi vi ĉiuj:
ĉar tio estas la kaliko de mia sango,
de la nova kaj eterna testamento,
kiu por vi kaj por multaj estos verŝata
por forigo de la pekoj.
Faru tion je mia rememoro.
La celebranto montras la kalikon al la popolo, remetas ĝin sur la korporalon kaj surgenue adoras. Poste li diras:
Jen la mistero de la kredo!
La kunveno respondas:
K. Ni anoncas vian morton, Sinjoro, kaj konfesas vian resurekton,
ĝis kiam Vi revenos en gloro.
Aŭ:
Ĉiufoje kiam ni manĝas ĉi tiun Panon kaj trinkas el ĉi tiuj Kaliko,
ni anoncas vian morton, Sinjoro, ĝis vi revenos en gloro.
Aŭ:
Savanto de la mondo, kiu liberigis nin per via kruco kaj resurekto,
savu nin.
Poste, kun etenditaj manoj, la celebranto diras:
Per ĉi tiu ofero, Patro,
ni viaj servantoj kaj via sankta popolo,
celebras la memoron de la sankta pasiono,
de la resurekto kaj de la glorplera ĉieleniro
de Kristo, via Filo kaj nia Sinjoro,
kaj ni prezentas al via dia majesto
el la donacoj, kiujn Vi faris al ni,
oferon puran, oferon sanktan, oferon senmakulan,
sanktan Panon de la eterna vivo
kaj la Kalikon de la porĉiama savo.
Rigardu ilin bonvole kun favora kaj serena vizaĝo
kaj akceptu ilin, same kiel Vi degnis akcepti
la donacojn de via justa servanto Habelo,
kaj oferon de nia patriarko Abrahamo;
kaj tion, kion al Vi oferis via ĉefsacerdoto Melkicedeko,
kiel sanktan oferon, la senmakulan hostion.
Kliniĝe kun manoj kunigitaj, la celebranto aldonas:
Humile ni petegas Vin, ĉiopova Dio:
bonvolu, ke ĉi tiu ofero, per manoj de via sankta anĝelo,
estu portata sur vian ĉielan altaron, antaŭ via dia majesto,
por ke sur nin ĉiujn,
kiuj el ĉi tiu ĉealtara partopreno
ricevas la plej sanktan Korpon kaj Sangon de via Filo,
la celebranto rektiĝas kaj krucosignas sin, dirante:
descendu plene ĉiu ĉiela beno kaj graco.
Per Kristo, nia Sinjoro. Amen.
Li kunigas la manojn kaj denove ilin etendas.
Memorigo pri mortintoj.
Kun etenditaj manoj la celebranto preĝas:
C. Memoru, Sinjoro, ankaŭ viajn fidelulojn N.,
kiuj antaŭiris nin kun signo de kredo,
kaj daŭre dormas en paco.
La celebranto kunigas la manojn kaj preĝas silente por tiuj, por kiuj li intencas preĝi. Poste kun etenditaj manoj li daŭrigas:
Al ili, Sinjoro, kaj al ĉiuj en Kristo ripozantaj,
donu, ni petas, konsolon, lumon kaj pacon.
Per Kristo, nia Sinjoro. Amen.
Per la dekstra mano la celebranto frapas sian bruston, dirante:
Ankaŭ al ni, viaj servantoj, pekuloj,
kaj kun etenditaj manoj li aldonas:
sed fidantaj je la abundo de via kompato,
bonvole donu, Sinjoro, ke ni partoprenu
en la kuneco de viaj sanktaj Apostoloj, kaj Martiroj:
Johano, Stefano, Matio, Barnabo,
Oni povas preterlasi la interkrampajn nomojn:
(Ignaco, Aleksandro, Marceleno kaj Petro, Felicita, Perpetua, Agata, Lucia, Agnesa, Cecilia, Anastazia,)
kaj de ĉiuj viaj sanktuloj.
En ilian kunestadon nin venigu, ni petas,
ne pro niaj meritoj, sed pro la grandeco de via pardonemo.
La celebranto kunigas la manojn.
C. Per Kristo, nia Sinjoro, per kiu ĉion bonan Vi, Dio,
ĉiam kreas, sanktigas, vivigas, benas kaj al ni donas.
Tiam la celebranto prenas la patenon kun la Hostio, kaj la Kalikon, kaj ambaŭ levante, diras:
C. Per Kristo, kun Kristo kaj en Kristo,
al Vi Dio Patro ĉiopova,
en unueco kun la Sankta Spirito,
estu ĉiu honoro kaj gloro eterne.
K. Amen.
DUA EŬKARISTIA PREĜO
La celebranto komencas la eŭkaristian preĝon etendante la manojn:
C. La Sinjoro estu kun vi!
K. Kaj kun via spirito.
Kaj levante la manojn, li daŭrigas:
C. Leviĝu viaj koroj!
K. Ni havas ilin ĉe la Sinjoro.
Denove etendante la manojn, la celebranto diras:
C. Ni danku al la Sinjoro, nia Dio!
K. Estas inde kaj juste.
C. Vere estas inde kaj juste, ĝuste kaj save,
ke ni ĉiam kaj ĉie danku Vin, sankta Patro,
per via plej amata Filo, Jesuo Kristo, via vivanta Vorto.
Pere de Li Vi ĉion kreis,
kaj Lin al ni sendis kiel Savanton kaj Elaĉetanton,
enkarniĝintan per la Sankta Spirito
kaj el la Virgulino Maria naskiĝintan.
Li, plenumante vian volon kaj akirante al Vi sanktan popolon,
etendis la manojn sur la kruco;
mortante, Li detruis la morton kaj anoncis la resurekton.
Pro tio kune kun la Anĝeloj kaj ĉiuj Sanktuloj
vian gloron ni proklamas, unuvoĉe dirante:
La celebranto kunigas la manojn kaj kun la popolo finas la prefacion kantante, aŭ klarvoĉe dirante:
C. K. Sankta, Sankta, Sankta
estas la Sinjoro, Dio de legiaroj.
Plenas de via gloro la ĉielo kaj la tero.
Hosana en la altoj!
Benata, kiu venas en la nomo de la Sinjoro.
Hosana en la altoj!
Kun etenditaj manoj la celebranto diras:
C. Vere Sankta Vi estas, Sinjoro, fonto de ĉiu sankteco.
Li kunigas la manojn, kaj, etendante poste ilin super la pano kaj la kaliko, diras:
C. Ni petas do: sanktigu ĉi tiujn donacojn per la roso de via spirito,
li kunigas la manojn kaj krucosignas la oferaĵojn, aldonante:
por ke ili fariĝu por ni la Korpo + kaj la Sango
de nia Sinjoro Jesuo Kristo.
La celebranto kunigas la manojn.
En la sekvaj formuloj la vortoj de la Sinjoro estu prononcataj klarvoĉe laŭ la postulo de ilia signifo.
Kiam Li estis fordononta sin memvole al la Pasiono,
La celebranto prenas la panon, kaj tenante ĝin super la altaro, daŭrigas:
Li prenis la panon
kaj dankante rompis kaj donis ĝin al siaj disĉiploj,
dirante:
Li iomete kliniĝas
Prenu kaj manĝu el ĝi vi ĉiuj:
ĉar tio estas mia korpo,
kiu por vi estos oferdonata.
La celebranto montras al la popolo la konsekritan Hostion, remetas ĝin sur la patenon, kaj surgenue adoras. Poste li daŭrigas:
Simile post la vespermanĝo,
Li prenas la kalikon kaj, tenante ĝin iomete super la altaro, aldonas:
prenante ankaŭ la kalikon kaj denove dankante,
Li donis ĝin al siaj disĉiploj, dirante:
Li iomete kliniĝas
Prenu kaj trinku el ĝi vi ĉiuj:
ĉar tio estas la kaliko de mia sango,
de la nova kaj eterna testamento,
kiu por vi kaj por multaj estos verŝata
por forigo de la pekoj.
Faru tion je mia rememoro.
La celebranto montras la kalikon al la popolo, remetas ĝin sur la korporalon, kaj surgenue adoras. Poste li diras:
Jen la mistero de la kredo!
La kunveno respondas:
K. Ni anoncas vian morton, Sinjoro, kaj konfesas vian resurekton,
ĝis kiam Vi revenos en gloro.
Aŭ:
Ĉiufoje kiam ni manĝas ĉi tiun Panon kaj trinkas el ĉi tiu Kaliko,
ni anoncas vian morton, Sinjoro, ĝis kiam Vi revenos en gloro.
Aŭ:
Savanto de la mondo, kiu liberigis nin per via kruco kaj resurekto,
savu nin.
Etendante la manojn la celebranto diras:
Memorante pri lia morto kaj resurekto, ni oferas al Vi, Sinjoro,
la panon de vivo kaj la kalikon de la savo,
dankante, ke Vi konsideris nin indaj
stari antaŭ Vi kaj servi al Vi.
Kaj humile ni petegas
ke, partoprenante en la Korpo kaj la Sango de Kristo,
ni unuiĝu per la Sankta Spirito.
Rememoru, Sinjoro,
vian Eklezion disvastigitan tra la tuta mondo,
kaj perfektigu ĝin en la karitato
kune kun nia Papo N., nia Episkopo N. kaj la tuta klerikaro.
En la meso por mortintoj oni povas aldoni:
Memoru pri via servant(in)o N.,
kiun Vi hodiaŭ vokis al Vi el ĉi tiu mondo.
Bonvolu, ke li (ŝi),
kiu estis similigita al via Filo en la morto,
ankaŭ similiĝu en lia resurekto.
l Memoru ankaŭ niajn gefratojn,
kiuj endormiĝis en la espero pri la resurekto,
kaj ĉiujn, kiuj mortis en via kompato;
kaj akceptu ilin en la lumon de via vizaĝo.
Kompatu nin ĉiujn, ni petas,
ke kun beata Dipatrino virga Maria,
kun la beataj Apostoloj kaj kun ĉiuj Sanktuloj,
kiuj surtere plaĉis al Vi,
ni meritu partopreni la eternan vivon, laŭdi kaj glori Vin.
La celebranto kunigas la manojn
per via Filo Jesuo Kristo.
Tiam la celebranto prenas la patenon kun la Hostio kaj la Kalikon kaj, ambaŭ levante, diras:
Per Kristo, kun Kristo kaj en Kristo,
al Vi, Dio Patro ĉiopova,
en unueco kun la Sankta Spirito,